Datum: 8 maart 2012
Tijd: 13.00-16.00 uur
Locatie: Zaal DZ 1, Dantegebouw
Organisatie: Studievereniging Complex en Academic Forum

Prestige voor de massa

Massa-explosies

Sektarisme

Sprekers

In dagblad Trouw werd zaterdag 31 december 2011 een artikel gepubliceerd van verslaggeefster Judit Neurink in Irak. Zij verdiepte zich jaren in de situatie van de MKO-sekte, diens leden en ex-leden en schreef hierover onder anderen het boek ‘Misleide martelaren, of: hoe verzetsstrijders terroristen worden…’. Wij citeren uit haar artikel enkele woorden over de huidige situatie van de MKO:

“De polilieke verdeeldheid in Irak treft ook de MKO: de sjiitische meerderheid ziet de groep als de vijand vanwege de samenwerking met Saddam.

Premier Maliki wil de MKO kwijt vanwege de banden met Iran, terwijl soenitische politici de groep ongemoeid laten. Na 2009 is Ashraf Kamp herhaaldelijk het toneel geweest van geweld; pogingen van het Iraakse leger het kamp onder controle te krijgen, liepen uit op botsingen met doden als gevolg.”

Op dit moment staan meer dan honderd familieleden van de MKO bij de poort van kamp Ahsraf omdat zij hun geliefden, waarvan velen vaak al meer dan twintig jaar binnen de afgesloten sekte verblijven, willen ontmoeten. Er staan al sinds 2010 voortdurend familieleden voor de poort, maar de MKO leiders spiegelen de sekteleden voor dat het leden van de Iraanse geheime dienst zijn, zodat zij afgeschrikt worden en weigeren met hun familie in contact te komen.

Maar gelukkig heeft uiteindelijk het doorzetten van deze groep ouders en andere familieleden toch resultaat behaald. Natuurlijk speelde daartoe ook de acties van de ex-leden, die zowel in Iran, Europa en Amerika de heftige daden van de MKO binnen en buiten de Ashraf-kazerne openbaarden, een belangrijke rol.

Binnen een paar dagen worden de eerste vierhonderd leden van de Ashraf-kazerne overgeplaatst naar een transitkamp nabij Baghdad. Na vijfentwintig komt er dan eindelijk een humanitaire oplossing voor de rond de drieduizend sekteleden, van wie het merendeel ondertussen vijftigplusser is.

Met behulp van de Verenigde Naties en de Iraakse overheid werd op Eerste Kerstdag een akkoord gesloten, dat na enkele dagen uiteindelijk ook door de  Mujahedin werd geaccepteerd.

Los van deze georganiseerde overplaatsing van de MKO leden, zijn er ook leden die zelf in actie komen en vluchten. Uit betrouwbare bronnen uit de provincie Diale blijkt dat er dertig leden van de MKO naar onbekende bestemmingen gevlucht zijn. Meer informatie hierover kunt u vinden op http://iran-interlink.org/?mod=view&id=11371

Tot slot nogmaals een citaat uit het betreffende artikel :

“MKO kreeg de garantie dat de vierhonderd leden die naar camp Liberty gaan niet naar Iran worden gestuurd, maar de vraag is of asiellanden voldoende vertrouwen zullen hebben dat ze individuele, bejaarde verzetsstrijders opnemen, en geen actieve leden van een op militaire leest geschoeide verzetsgroep

De Iraanse MKO-sekte (Mujahedin Khalq Organisatie) kwam in 1985 naar Irak, nadat de groep zich jaren in Iran had verzet tegen allereerst de sjah en vervolgens tegen Khomeini. In Irak vocht de MKO aan Saddam’s zijde in de Iran-Irak oorlog( 1985-1988) en hielp hem bij het neerslaan van de Sjiitische en Koerdische opstanden in 1991. Na de val van Saddam Hoessein werd de MKO ontwapend en kwam tot 2009 onder Amerikaanse supervisie te staan. Na de terugtrekking van het Amerikaanse leger werd de controle over Ahsraf alleen nog door de Iraakse regering uitgevoerd. De Iraakse overheid wil dat de MKO-sekte uit Irak vertrekt en had eind december 2011 als einddatum gesteld.

In dagblad Trouw werd zaterdag 31 december 2011 een artikel gepubliceerd van verslaggeefster Judit Neurink in Irak. Zij verdiepte zich jaren in de situatie van de MKO-sekte, diens leden en ex-leden en schreef hierover onder anderen het boek ‘Misleide martelaren, of: hoe verzetsstrijders terroristen worden…’. Wij citeren uit haar artikel enkele woorden over de huidige situatie van de MKO:

 “De polilieke verdeeldheid in Irak treft ook de MKO: de sjiitische meerderheid ziet de groep als de vijand vanwege de samenwerking met Saddam.

Premier Maliki wil de MKO kwijt vanwege de banden met Iran, terwijl soenitische politici de groep ongemoeid laten. Na 2009 is Ashraf Kamp herhaaldelijk het toneel geweest van geweld; pogingen van het Iraakse leger het kamp onder controle te krijgen, liepen uit op botsingen met doden als gevolg.”

Op dit moment staan meer dan honderd familieleden van de MKO bij de poort van kamp Ahsraf omdat zij hun geliefden, waarvan velen vaak al meer dan twintig jaar binnen de afgesloten sekte verblijven, willen ontmoeten. Er staan al sinds 2010 voortdurend familieleden voor de poort, maar de MKO leiders spiegelen de sekteleden voor dat het leden van de Iraanse geheime dienst zijn, zodat zij afgeschrikt worden en weigeren met hun familie in contact te komen.

Maar gelukkig heeft uiteindelijk het doorzetten van deze groep ouders en andere familieleden toch resultaat behaald. Natuurlijk speelde daartoe ook de acties van de ex-leden, die zowel in Iran, Europa en Amerika de heftige daden van de MKO binnen en buiten de Ashraf-kazerne openbaarden, een belangrijke rol.

Binnen een paar dagen worden de eerste vierhonderd leden van de Ashraf-kazerne overgeplaatst naar een transitkamp nabij Baghdad. Na vijfentwintig komt er dan eindelijk een humanitaire oplossing voor de rond de drieduizend sekteleden, van wie het merendeel ondertussen vijftigplusser is.

Met behulp van de Verenigde Naties en de Iraakse overheid werd op Eerste Kerstdag een akkoord gesloten, dat na enkele dagen uiteindelijk ook door de  Mujahedin werd geaccepteerd.

Los van deze georganiseerde overplaatsing van de MKO leden, zijn er ook leden die zelf in actie komen en vluchten. Uit betrouwbare bronnen uit de provincie Diale blijkt dat er dertig leden van de MKO naar onbekende bestemmingen gevlucht zijn. Meer informatie hierover kunt u vinden op http://iran-interlink.org/?mod=view&id=11371

Tot slot nogmaals een citaat uit het betreffende artikel :

“MKO kreeg de garantie dat de vierhonderd leden die naar camp Liberty gaan niet naar Iran worden gestuurd, maar de vraag is of asiellanden voldoende vertrouwen zullen hebben dat ze individuele, bejaarde verzetsstrijders opnemen, en geen actieve leden van een op militaire leest geschoeide verzetsgroep”.

Organisatie Payamerahai

No 24        

        Consequenties steun aan terroristische MKO sekte….………2

       Kenmerken van de verschillende sekten …………..…………….6

       Religieuze, therapeutische en terroristische sekten..……….7

       Sekteleiding nam kinderen bij ouders weg……………………….8

              www.payamerahai.com

De gecompliceerde zaak van de terroristische sekteachtige Mujahedin Khalq Organisatie (MKO, MEK, PMOI) is al jaren een controversieel debat onder Amerikaanse politici. De campagne die de beweging samen met een aantal voormalige Amerikaanse politici voert, oefent druk uit op de Amerikaanse regering om de groep van de lijst (van terroristische organisaties) te halen en in te zetten tegen de Islamitische Republiek, echter een groot aantal critici verwijt de campagne een groep te steunen die al sinds haar oprichting op de lijst voor terroristische organisaties (FTO) van het Ministerie van Buitenlandse Zaken staat. Op de lijst staan ook terroristische groeperingen als Al-Qaida en de Liberation Tigers of Tamil.

De Amerikaanse autoriteiten die zich verzetten tegen de verwijdering van de MKO van de lijst zijn van mening dat het terroristische sekteachtige karakter van de groep niet veranderd is en nog steeds de wil en de capaciteit heeft terroristische daden te plegen. Zij suggereren dat het houden van toespraken om een terroristische groep te steunen illegaal en tegen de wet betreffende ‘Materiële Steun Terrorisme’ is.

In juli 2011 was er een hoorzitting bij het Amerikaanse Congres over de terrorismeaanduiding van de MKO. Ray Takey, van de Raad van Buitenlandse Betrekkingen van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden, presenteerde een rapport over de achtergrond van de groep en haar huidige isolatie in de Iraanse Republiek. De heer Takey benoemt de anti-imperialistische ideologie van de groep. In de verklaring staat:

“De kern van de ideologie van de MKO is altijd al anti imperialisme geweest, welke in het verleden  werd omschreven als oppositie tegen de Amerikaanse belangen. Het verzet van de MKO tegen de Sjah was deels gebaseerd op zijn nauwe associaties met de Verenigde Staten.

De anti-Amerikaanse obsessie van de MKO dreef de groep tot het omarmen van een heel spectrum aan radicale krachten, van Vietcong tot PLO. Gezien hun missie ‘bevrijding van de arbeidersklasse’ en ‘het uitwissen van de invloed van het roofzuchtige kapitalisme’, werd de VS van oudsher in de literatuur van de MKO als bron van uitbuiting en onrecht genoemd.

Echter sinds de organisatie zijn Irakese beschermheer (Sadam Hoessein) heeft verloren en geen betrouwbare bondgenoten meer heeft, is het taalgebruik aangepast en heeft het de anti-Amerikaanse toon gematigd. Een dergelijke handigheid moet echter niet de aandacht afleiden van hun ideologische sterke vijandige gezindheid ten opzichte van de Verenigde Staten”.

“Terreur is altijd een kenmerk van de MKO geweest om macht te verkrijgen. Geweld werd door de beweging bejubeld als een legitieme heroïsche uiting van protest. Een van de stelregels van de MKO is dat een zeer toegewijde groep strijders tot een massarevolutie aan kan zetten, door een moedige confrontatie aan te gaan met een superieure staatsmacht en daardoor diens autoriteit aan te tasten. Want als de massa eenmaal ziet dat de staat kwetsbaar is voor geweld, zullen ze hun remmingen aan de kant zetten en mee gaan doen met het protest en zo een grote revolutie teweegbrengen, dus is het meest geschikte middel om politieke verandering door te voeren noodzakelijkerwijs geweld.

Hoewel de MKO in zijn pleidooien in de westerse hoofdsteden benadrukt zich in te zetten voor  democratie en vrije meningsuiting, heeft het noch in daad noch in woord zijn gewelddadige afkomst afgezworen”.

“Gedurende de zeventiger jaren, het hoogtepunt van de revolutionaire ijver van de MKO, waren ze tamelijk onverschillig over de doelstellingen van geweld. Onder de slachtoffers van de MKO terreur waren onder anderen medewerkers van Amerikaanse installaties en militair personeel.

MKO’s verklaring nummer 3 benadrukte dat geweld tegen de Verenigde Staten was toegestaan wegens Amerika’s onderdrukking van legitieme revolutionaire bewegingen in Palestina en Vietnam. Een eerste aanval kwam in mei 1972 ter gelegenheid van het  bezoek van president Richard Nixon aan Iran. Om dat bezoek te ontsporen, bombardeerde de MKO het Amerikaanse Informatie Centrum en pleegde aanslagen op Amerikaanse bedrijven als General Motors en Pan-American Airways. In datzelfde jaar probeerde de MKO het hoofd van de Amerikaanse militaire missie in Iran, generaal Harold Price, te vermoorden. Hoewel generaal Price ontsnapte aan zijn moordenaars, slaagde de MKO er wel in kolonel Lewis Hardis, het plaatsvervangende hoofd van de Militaire Missie, buiten zijn huis te vermoorden” 

Over de actuele status van de MKO, in het bijzonder binnen de Iraanse samenleving, zegt het rapport:

“De MKO geniet zeer weinig steun binnen Iran. Hun verbond met Saddam Hoessein en het sekteachtige karakter van de organisatie hebben zelfs de meest radicale segmenten van de intelligentsia die ooit de ideologische visie van de MKO zo aantrekkelijk vonden, van de groep vervreemd”.

Eenndere kant van de zaak is dat tientallen voormalige politici, vanuit het gehele politieke spectrum, van de conservatief John Bolton tot de liberaal Howard Dean, tienduizenden dollars kregen om op evenementen die georganiseerd worden door aanhangers van de MKO te spreken (Financial Times). Of zij wel of niet door financiële motieven gedreven worden een terroristisch gekenmerkte groep te steunen, feit is dat een deel van de pleitbezorgers van de MKO, waaronder John Bolton, de voormalige ambassadeur van de VN onder president Bush, oproept tot militaire actie tegen Iran en zij de MKO openlijk steunen, alsook hun verwijdering van de zwarte lijst.  Schijnbaar zijn Bolton en ander Amerikaanse functionarissen die de groep van de lijst af willen krijgen bezig de drums te slaan van een nieuwe oorlog in het Midden-Oosten, met behulp van hetzelfde patroon waarmee ze in 2003 op basis van Chalabi’s beweringen over Saddam’s vernietigingswapens, wat nooit bewezen werd, de oorlog tegen Irak er door gedrukt hebben. 

Op 24 juni beweerde Michael Mukasey, voormalig minister van Justitie onder Bush, dat Maryam Rajavi de president van Iran is. Zelfs de Mujahedin noemen Maryam Rajavi niet ‘president van Iran’ maar noemen haar ‘President van de Nationale Raad van Verzet van Iran’…

Zijn bewering lijkt het gevolg te zijn van de bedrieglijke, maar inslaande, propagandacampagne van de MKO die zichzelf al een tijd portretteert als dè democratische beweging van Iran.

Echter een onlangs uitgezonden bericht over de zogenaamde populariteit van de groep als democratische beweging laat het tegenovergestelde zien. Het bericht is gebaseerd op input van  State Department Iran Watchers en consulaire ambtenaren op de belangrijkste posten, die in  regelmatige uitwisseling met Iraniërs staan en onthult het volgende:

“Aantonende een zeldzame eensgezindheid onder Iraniërs, laat zowel anekdotische informatie die verzameld werd van Iraniërs die in Iran én in het buitenland leven, alsook vanuit Iran analisten, een sterke aanwijzing zien dat de MKO als oppositiegroep geen steun van betekenis onder de Iraanse bevolking heeft ”.  

Het verwijderen van de MKO van de zwarte lijst terroristische organisaties van de VS zou de toch al kille relaties tussen Teheran en Washinhton alleen nog maar ijziger maken, meent Michael Theodoulou, buitenlands correspondent van the National. Hij citeert Trita Parsi, de voorzitter van de National Iranian American Council (NIAC): “Ook zal het de MKO in staat stellen Amerikaanse financiële steun te ontvangen en een sterke macht te worden in bevorderen van oorlog met Iran, net als de Irakese uitgewekenen die ons een oorlog met Irak wijsmaakten”.

Als de MKO van de terroristische lijst verwijderd wordt betekent dit in feite dat hun demoniserings-campagne tegen de Islamitische republiek en de propaganda om zichzelf af te schilderen als de Iraanse prodemocratische beweging bij machte zijn Amerikaanse autoriteiten te manipuleren en hen een andere rampzalige oorlog in te leiden.  

“Het feit dat zij tegen de regering in Iran zijn maakt ze nog niet goed”, zegt Gary Sick, een Iran-expert in zijn interview met Theodoulou: ‘Hun steun in Iran is zeer, zeer beperkt”.

In oktober 2007 laat een PBS documentaireserie over de MKO met als titel: ‘Showdown with Iran: the Mujahedin-e-Khalq (MEK)’ citaten zien van Richard Armitage, de Amerikaanse onderminister van Buitenlandse Zaken, op dit moment een vurig pleitbezorger van de groep. Armitage zegt in dit verband: “Daarover weet ik niets specifieks, maar we hebben vooral nadrukkelijk over de MKO na de invasie (in Irak) gesproken. En er waren sommigen in de regering die de MKO als drukpunt tegen Iran wilden gebruiken en ik herinner me dat de National Security Adviseur, Dr Condoleeza Rice, daar heel duidelijk over was: “Nee, een terroristische groep is een terroristische groep”. Dat was precies hetzelfde standpunt als die van het State Department”. 

Daarnaast is in een recent uitgegeven rapport van de FBI te lezen dat in een onderzoek van Los  Angeles is vastgesteld dat de MKO op dit moment actief betrokken is bij het plannen en uitvoeren van daden van terrorisme. Augustus zou de periode zijn waarin succes voor de MKO, na zijn langdurige inspanningen om de haviken van de Amerikaanse regering te misleiden, kan blijken. Feit is dat of de MKO nu wel of niet op de lijst staat het terroristische sekte-achtige karakter nooit zal veranderen.

Bovendien zou het loslaten van de MKO leiden tot meer complexiteit in de internationale betrekkingen.  Het zal zeker de betrekkingen tussen Iran en de VS verslechteren. Het zou de situatie van de bewoners van kamp Ahsraf in Irak, waar de overheid en de bevolking tegen de aanwezigheid van de voormalige bondgenoot van Saddam zijn, verslechteren. Het zou de populariteit van de VS binnen de internationale gemeenschap beschadigen en de rechten van de Amerikaanse belastingbetalers schenden, die weer voor een nieuwe oorlog in het Midden-Oosten zullen moeten betalen”.

Kenmerken van de verschillende sekten

(uit het boek Sekte van Massoud Djabani)

Algemene definitie van een sekte

Elke sekte, ook een terroristische sekte, kan omschreven worden als een groep die de volgende vijf eigenschappen bezit:

1. Ze gebruiken psychische dwang om te rekruteren, te indoctrineren en om hun leden vast te houden.
2. Ze vormen een elitaire (uitsluitend uit op hun eigen belangen), totalitaire gemeenschap.
3. Hun stichter en leider is zelfbenoemd, dogmatisch, messiaans, niet aansprakelijk en heeft charisma.
4. Ze geloven in ’het doel heiligt de middelen’ om fondsen te verkrijgen, of mensen te rekruteren
5. Hun rijkdom komt niet ten goede aan de leden of de gemeenschap

Onderscheid in kenmerken

(Deze lijst met kenmerken van sekten is een generalisatie en er kunnen op onderdelen uitzonderingen zijn) 

Sekteleiding nam kinderen bij ouders weg

‘Het doel heiligt de middelen’ gaat voor alle sekten op. Zo besloot de leider van de MKO-sekte om zijn leden te verplichten tot echtscheiding en afstaan van hun kinderen zodat zij zich helemaal zouden kunnen wijden aan de leider en het grote doel. Er werd de leden verteld dat alle kinderen in adoptiegezinnen terecht zouden komen, maar velen van hen werden in tehuizen ondergebracht of kwamen in gezinnen die helemaal niet capabel waren om voor de kinderen te zorgen

Onderstaande fragmenten uit een interview met de uit Iran afkomstige journaliste Somajeh Ghaminia, op 24 september 2011 gepubliceerd in Trouw, onderschrijven deze ‘kinderontvoering’, die door de MKO-sekteleiding altijd ontkend wordt.

”Mijn ouders, beiden hoogopgeleid, welvarend en zeer idealistisch (…….) gaven hun leven op ter ere en glorie van hun ideaal (een vrij en democratisch Iran) en sloten zich aan bij de verzetsgroep Mujahedin Khalq (MKO). Deze organisatie was destijds groot en populair, ook in het Westen. Gesteund door Saddam Hoessein woonden en werkten de Mujahedinleden in het bewapende kamp Ahsraf in Irak.

Je aansluiten bij de Mujahedin betekende opoffering. Van bezittingen, huwelijk, familie. En uiteindelijk ook van je eigen kinderen.”   

“Zo gebeurde het dat op een onrustige nacht tijdens de eerste Golfoorlog, wij met honderden andere Mujahedinkinderen in busjes vertrokken. Mijn ouders, zeer gespannen, maar rustig, beloofden ons een weerzien na een aantal weken. We gingen weg omdat het onveilig was zeiden ze, als alles weer rustig was zouden we weer terugkeren.

In een gammel busje zat ik, negen jaar oud, met mijn ene arm om het trillende lijfje van mijn huilende zusje, en mijn andere om mijn wenende broertje. Geen idee waar we naar toe gingen. Mijn enige houvast was dat ik voor ze zou zorgen, wat er ook gebeuren zou. We reden naar Jordanië, waar we met al die kinderen en een paar begeleiders maanden gescheiden van elkaar in een hotel verbleven. Daarna vlogen we apart van elkaar naar Duitsland, waar we werden herenigd. Daarna, op een nacht in september 1991, reden we Amsterdam binnen…”.

“Mijn broertje werd opgevangen door een vrouw met zware psychische problemen in een asielzoekerscentrum. Ze kon ons niet alle drie verzorgen. Na drie onveilige maanden is hij in een ander gezin ondergebracht”. 

 “Waarom was ik weggestuurd? Met welk doel? Waarom luisterde nooit iemand echt naar mij. Was ik het niet waard om van te houden Of was ik uit liefde geboren om opgeofferd te worden? “

“Na onze achttiende verjaardag kregen we ons Nederlandse paspoort. Ik at taart op die dag maar voelde ook verdriet. En dat verdriet werd almaar groter.

Donkere jaren volgden. Jaren waarin ik mezelf volledig kwijtraakte. Ik worstelde met onbegrip over de keuze van mijn ouders”

“Wat was ik eigenlijk waard? Pijlsnel had ik me aangepast aan het Hollandse denken dat de keuze van mijn ouders scherp veroordeelde. Want wie stuurt nu zijn kinderen met een wildvreemde mee naar de andere kant van de wereld? Maar ik hield van mijn ouders en zal dat altijd blijven doen”

“En onuders? Die hebben we nooit meer terug gezien. Mijn moeder hebben we niet kunnen begraven. Mijn vader weet niet dat hij grootvader is geworden. Hun idealen hebben ze niet kunnen verwezenlijken…”

Zo zijn destijds veel kinderen en ouders verplicht van elkaar gescheiden door de MKO-leiding. Tot nu toe hebben de meeste van hen elkaar niet weer terug kunnen vinden. Omdat of de ouders nog in de sekte verblijven en deze elk contact weerhoudt of doordat de kinderen die destijds weggevoerd werden rond achttienjarige leeftijd door de MKO werden teruggehaald naar kamp Ahsraf in Irak om opgeleid te worden als Mujahedinstrijder en daardoor ook geen contact meer met de buitenwereld kunnen hebben.

Zo staan er al sinds twee jaar voortdurend ouders voor de poorten van Ahsraf die destijds zelf de sekte hebben verlaten, maar nu contact willen met hun kinderen die door de leiding geronseld werden als Mujahedinstrijders. Het wachten is tevergeefs, want de leiding hersenspoelt hun kinderen door ze voor te houden dat degenen buiten het hek gezonden zijn door het Iraanse regime om hen te misleiden en op te pakken zodra ze buiten de hekken zouden komen. De ouders worden met stenen bekogeld en elke toegang wordt hun ontzegd.

Er zal intensieve en langdurige hulp nodig zijn van diverse  mensenrechten- en hulporganisaties om kinderen en ouders weer met elkaar te kunnen herenigen en het verstoorde contact te kunnen herstellen.   

           www.payamerahai.com 

Consequenties van steun aan de terroristische MKO sekte Consequenties van steun aan de terroristische MKO sekte Consequenties van steun aan de terroristische MKO sekte Consequenties van steun aan de terroristische MKO sekte Consequenties van steun aan de terroristische MKO sekte

De gecompliceerde zaak van de terroristische sekteachtige Mujahedin Khalq Organisatie (MKO, MEK,

PMOI) is al jaren een controversieel debat onder Amerikaanse politici. De campagne die de beweging

samen met een aantal voormalige Amerikaanse politici voert, oefent druk uit op de Amerikaanse regering om de groep van de lijst (van terroristische organisaties) te halen en in te zetten tegen de Islamitische Republiek, echter een groot aantal critici verwijt de campagne een groep te steunen die al sinds haar oprichting op de lijst voor terroristische organisaties (FTO) van het Ministerie van Buitenlandse Zaken staat. Op de lijst staan ook terroristische groeperingen als Al-Qaida en de Liberation Tigers of Tamil.

De Amerikaanse autoriteiten die zich verzetten tegen de verwijdering van de MKO van de lijst zijn van mening dat het terroristische sekteachtige karakter van de groep niet veranderd is en nog steeds de wil en de capaciteit heeft terroristische daden te plegen. Zij suggereren dat het houden van toespraken om een terroristische groep te steunen illegaal en tegen de wet betreffende ‘Materiële Steun Terrorisme’ is.

In juli 2011 was er een hoorzitting bij het Amerikaanse Congres over de terrorismeaanduiding van de MKO. Ray Takey, van de Raad van Buitenlandse Betrekkingen van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden, presenteerde een rapport over de achtergrond van de groep en haar huidige isolatie in de Iraanse Republiek. De heer Takey benoemt de anti-imperialistische ideologie van de groep. In de verklaring staat:

“De kern van de ideologie van de MKO is altijd al anti imperialisme geweest, welke in het verleden  werd omschreven als oppositie tegen de Amerikaanse belangen. Het verzet van de MKO tegen de Sjah was deels gebaseerd op zijn nauwe associaties met de Verenigde Staten.

De anti- Amerikaanse obsessie van de MKO dreef de groep tot het omarmen van een heel spectrum van radicale krachten, van Vietcong tot PLO.  Gezien hun missie ‘bevrijding van de arbeidersklasse’ en ‘het uitwissen van de invloed van het roofzuchtige kapitalisme’, werd de VS van oudsher in de literatuur van de MKO als bron van uitbuiting en onrecht genoemd.

Echter sinds de organisatie zijn Irakese beschermheer (Sadam Hoessein) heeft verloren en geen betrouwbare bondgenoten meer heeft, is het taalgebruik aangepast en heeft het de anti-Amerikaanse toon gematigd. Een dergelijke handigheid moet echter niet de aandacht afleiden van hun ideologische sterke vijandige gezindheid ten opzichte van de Verenigde Staten”.

“Terreur is altijd een kenmerk van de MKO geweest om macht te verkrijgen. Geweld werd door de beweging bejubeld als een legitieme heroïsche uiting van protest. Een van de stelregels van de MKO is dat een zeer toegewijde groep strijders tot een massarevolutie aan kan zetten, door een moedige confrontatie aan te gaan met een superieure staatsmacht en daardoor diens autoriteit aan te tasten.  Want als de massa eenmaal ziet dat de staat kwetsbaar is voor geweld, zullen ze hun remmingen aan de kant zetten en mee gaan doen met het protest en zo een grote revolutie teweegbrengen, dus is het meest geschikte middel om politieke verandering door te voeren noodzakelijkerwijs geweld.

Hoewel de MKO in zijn pleidooien in de westerse hoofdsteden benadrukt zich in te zetten voor  democratie en vrije meningsuiting, heeft het noch in daad noch in woord zijn gewelddadige afkomst afgezworen”.

“Gedurende de zeventiger jaren, het hoogtepunt van de revolutionaire ijver van de MKO, waren ze tamelijk onverschillig over de doelstellingen van geweld. Onder de slachtoffers van de MKO terreur waren onder anderen medewerkers van Amerikaanse installaties en militair personeel.

MKO’s verklaring nummer 3 benadrukte dat geweld tegen de Verenigde Staten was toegestaan  wegens Amerika’s onderdrukking van legitieme revolutionaire bewegingen in Palestina en Vietnam. Een eerste aanval kwam in mei 1972 ter gelegenheid van het  bezoek van president Richard Nixon aan Iran. Om dat bezoek te ontsporen, bombardeerde de MKO het Amerikaanse Informatie Centrum en pleegde aanslagen op Amerikaanse bedrijven als General Motors en Pan-American Airways. In datzelfde jaar probeerde de MKO het hoofd van de Amerikaanse militaire missie in Iran, generaal Harold Price, te vermoorden. Hoewel generaal Price ontsnapte aan zijn moordenaars, slaagde de MKO er wel in kolonel Lewis Hardis, het plaatsvervangende hoofd van de Militaire Missie, buiten zijn huis te vermoorden” 

Over de actuele status van de MKO, in het bijzonder binnen de Iraanse samenleving, zegt het rapport:

“De MKO geniet zeer weinig steun binnen Iran. Hun verbond met Saddam Hoessein en het sekteachtige karakter van de organisatie hebben zelfs de meest radicale segmenten van de intelligentsia die ooit de ideologische visie van de MKO zo aantrekkelijk vonden, van de groep vervreemd”.

Een andere kant van de zaak is dat tientallen voormalige politici, vanuit het gehele politieke spectrum, van de conservatief John Bolton tot de liberaal Howard Dean, tienduizenden dollars kregen om op evenementen die georganiseerd worden door aanhangers van de MKO te spreken (Financial Times). Of zij wel of niet door financiële motieven gedreven worden een terroristisch gekenmerkte groep te steunen, feit is dat een deel van de pleitbezorgers van de MKO, waaronder John Bolton, de voormalige ambassadeur van de VN onder president Bush, oproept tot militaire actie tegen Iran en zij de MKO openlijk steunen, alsook hun verwijdering van de zwarte lijst.   

Schijnbaar zijn Bolton en ander Amerikaanse functionarissen die de groep van de lijst af willen krijgen bezig de drums te slaan van een nieuwe oorlog in het Midden-Oosten, met behulp van hetzelfde patroon waarmee ze in 2003 op basis van Chalabi’s beweringen over Saddam’s vernietigingswapens, wat nooit bewezen werd, de oorlog tegen Irak er door gedrukt hebben. 

Op 24 juni beweerde Michael Mukasey, voormalig minister van Justitie onder Bush, dat Maryam Rajavi de president van Iran is. Zelfs de Mujahedin noemen Maryam Rajavi niet ‘president van Iran’ maar noemen haar ‘President van de Nationale Raad van Verzet van Iran’. Zijn bewering lijkt het gevolg te zijn van de bedrieglijke, maar inslaande, propagandacampagne van de MKO die zichzelf al een tijd portretteert als dè democratische beweging van Iran.

Echter een onlangs uitgezonden bericht over de zogenaamde populariteit van de groep als democratische beweging laat het tegenovergestelde zien. Het bericht is gebaseerd op input van  State Department Iran Watchers en consulaire ambtenaren op de belangrijkste posten, die in  regelmatige uitwisseling met Iraniërs staan en onthult het volgende:

“Aantonende een zeldzame eensgezindheid onder Iraniërs, laat zowel anekdotische informatie die verzameld werd van Iraniërs die in Iran én in het buitenland leven, alsook vanuit Iran analisten, een sterke aanwijzing zien dat de MKO als oppositiegroep geen steun van betekenis onder de Iraanse bevolking heeft ”.  

Het verwijderen van de MKO van de zwarte lijst terroristische organisaties van de VS zou de toch al kille relaties tussen Teheran en Washinhton alleen nog maar ijziger maken, meent Michael Theodoulou, buitenlands correspondent van the National. Hij citeert Trita Parsi, de voorzitter van de National Iranian American Council (NIAC): “Ook zal het de MKO in staat stellen Amerikaanse financiële steun te ontvangen en een sterke macht te worden in bevorderen van oorlog met Iran, net als de Irakese uitgewekenen die ons een oorlog met Irak wijsmaakten”.

Als de MKO van de terroristische lijst verwijderd wordt betekent dit in feite dat hun demoniserings-campagne tegen de Islamitische republiek en de propaganda om zichzelf af te schilderen als de Iraanse prodemocratische beweging bij machte zijn Amerikaanse autoriteiten te manipuleren en hen een andere rampzalige oorlog in te leiden.  

“Het feit dat zij tegen de regering in Iran zijn maakt ze nog niet goed”, zegt Gary Sick, een Iran-expert in zijn interview met Theodoulou: ‘Hun steun in Iran is zeer, zeer beperkt”.

In oktober 2007 laat een PBS documentaireserie over de MKO met als titel: ‘Showdown with Iran: the Mujahedin-e-Khalq (MEK)’ citaten zien van Richard Armitage, de Amerikaanse onderminister van Buitenlandse Zaken, op dit moment een vurig pleitbezorger van de groep. Armitage zegt in dit verband: “Daarover weet ik niets specifieks, maar we hebben vooral nadrukkelijk over de MKO na de invasie (in Irak) gesproken. En er waren sommigen in de regering die de MKO als drukpunt tegen Iran wilden gebruiken en ik herinner me dat de National Security Adviseur, Dr Condoleeza Rice, daar heel duidelijk over was: “Nee, een terroristische groep is een terroristische groep”. Dat was precies hetzelfde standpunt als die van het State Department”. 

Daarnaast is in een recent uitgegeven rapport van de FBI te lezen dat in een onderzoek van Los  Angeles is vastgesteld dat de MKO op dit moment actief betrokken is bij het plannen en uitvoeren van daden van terrorisme. Augustus zou de periode zijn waarin succes voor de MKO, na zijn langdurige inspanningen om de haviken van de Amerikaanse regering te misleiden, kan blijken. Feit is dat of de MKO nu wel of niet op de lijst staat het terroristische sekte-achtige karakter nooit zal veranderen.

Bovendien zou het loslaten van de MKO leiden tot meer complexiteit in de internationale betrekkingen.  Het zal zeker de betrekkingen tussen Iran en de VS verslechteren. Het zou de situatie van de bewoners van kamp Ahsraf in Irak, waar de overheid en de bevolking tegen de aanwezigheid van de voormalige bondgenoot van Saddam zijn, verslechteren. Het zou de populariteit van de VS binnen de internationale gemeenschap beschadigen en de rechten van de Amerikaanse belastingbetalers schenden, die weer voor een nieuwe oorlog in het Midden-Oosten zullen moeten betalen”.

1- Betreffende de MKO-manifestatie op 18 juni in Villepint (Seine-Saint-Denis)

2- Brief aan mevrouw Navi Pillay, VN mensenrechtencommisaris

3-Interview met Hadi Shams Haeri)

www.payamerahai.com

Een manifestatie met dubbele bodem

Betreffende de MKO-manifestatie op 18 juni in Villepint (Seine-Saint-Denis)

Toen bleek dat na de Iraanse revolutie (1979) het nieuwe bewind onder Khomeini niet de beloofde verandering bracht maar een nog ergere dictatuur, kondigde de Iraanse Mujahedin Khalq Organisatie (MKO, PMOI), die in eerste instantie was opgezet als politiek verzet tegen het voormalige bewind van Sjah Reza, op 20 juni 1982 een verklaring af van gewapend verzet. De organisatie pleegde vervolgens diverse aanslagen, waarop het Iraanse regime massaal MKO-leden en andere oppositieleden oppakte en executeerde om angst te creëren en revolutionaire gedachten te ontmoedigen. De MKO vertrok daarop uit Iran en vestigde zich met hulp van Saddam Hoessein in een grote kazerne in Irak (Ahsraf), om het Iraanse regime vanaf daar te bevechten. Al snel werden door de leiding steeds extremere eisen aan de leden gesteld. Degenen die gehuwd waren moesten scheiden en hun liefde alleen op de leider richten, kinderen moesten worden afgestaan aan adoptiegezinnen en tehuizen in het buitenland om niet van het doel afgeleid te worden. Ook het geweld nam steeds extremere vormen aan. Uiteindelijk degenereerde de groep tot een terroristische sekte met een leider die de leden manipuleert, onderdrukt, en hersenspoelt. Leden die opstandig zijn of de sekte willen verlaten worden geïsoleerd, gevangen gezet en gemarteld, ook executie van leden is voorgekomen. Degenen die er wel in slagen deze sekte te verlaten worden levenslang door de MKO lastig gevallen, bedreigd en zwartgemaakt.

Op dit moment verblijven nog meer dan drieduizend leden in kamp Ahsraf. Sinds de val van Saddam, hun strijdpartner en beschermheer, is de sekteleider verdwenen en werd de groep ontwapend. Rondom Ahsraf spelen zich op dit moment diverse drama’s af. Ouders van de sekteleden verblijven al meer dan een jaar onafgebroken voor de poort van het kamp om hun dierbaren, waarvan velen al tientallen jaren binnen de sekte verblijven, weer te kunnen zien, maar worden afgewezen door de gehersenspoelde sekteleden (er is hen voorgespiegeld dat het ‘geheim agenten van het Iraanse regime’ zijn). Tegelijkertijd speelt zich ook een drama voor de sekteleden af, want de spanning loopt steeds hoger op bij het Irakese bewind, dat al jaren moeite heeft met de aanwezigheid van de MKO op hun grondgebied maar de sekte niet kan verwijderen, en er zijn bij enkele confrontaties met Irakese militairen die toezicht moeten houden bij het kamp meerdere leden gedood.

Elk jaar organiseert de MKO leiding nabij Parijs, waar zich een van hun hoofdkwartieren bevindt,  onder diverse titels een manifestatie om de dag van de gewapende verzetsverklaring te gedenken en eren.

Ieder jaar wordt de dag van de verklaring van gewapend verzet tegen het Iraanse regime rond twintig juni door de MKO herdacht middels een grote manifestatie bij Parijs, onder leiding van Marjam Rajavi, de vrouw van sekteleider Massoud Rajavi, die sinds de val van Saddam Hoessein onvindbaar is. Honderdduizenden euro’s worden aan deze herdenkingen besteed. Duizenden mensen uit diverse landen worden met bus, trein en vliegtuig naar Parijs gemobiliseerd. Parlementariërs en politici vanuit de hele wereld worden uitgenodigd en vliegen op kosten van de MKO naar Parijs, waar onderkomens in luxe hotels worden verzorgd. Het doel van deze manifestaties is zoveel mogelijk handtekeningen te verzamelen en steun te verkrijgen voor de strijd van de MKO, zogezegd tegen het Iraanse regime. Politici die bij deze demonstraties zijn geweest staan versteld van de luxe die wordt tentoongespreid, de pracht en praal en vragen zich af hoe dit bekostigd wordt.

Op deze dag gaat Marjam Rajavi dezelfde propaganda en leuzen roepen die al dertig jaar lang door de sekteleider geroepen werden. Voor de MKO staat massale aanwezigheid van mensen altijd voorop. Het doet er voor hen niet toe of de mensen eigenlijk wel weten waar ze naar toe gaan of wat de demonstratie inhoudt en wat de MKO precies is. Om een zo groot mogelijke menigte te verzamelen wordt alles uit de kast gehaald en overal getracht mensen over te halen mee te gaan. Zo werden vorig jaar onder anderen grote groepen Russische studenten die in Duitsland studeerden overgehaald drie leuke dagen mee te gaan naar Parijs, zaak was wel dat zij dan bij de demonstratie aanwezig zouden zijn. Ook bestaat een groot aantal van de aanwezigen uit asielzoekers die vanuit diverse opvangcentra in allerlei landen geronseld worden. Er wordt valse hoop aan de asielzoekers gegeven door te zeggen dat ze, als ze aan deze demonstratie mee doen, daardoor als ‘verzetsactivisten’ eerder in aanmerking voor een verblijfsvergunning komen. De MKO vervoert hen vervolgens illegaal naar Parijs, waar zij op kosten van de MKO verblijven en genieten van een weekendje Parijs, met alles erop en eraan, en houden zich vast aan de valse hoop die de MKO hen voorspiegelde. Ze realiseren zich niet dat deze mobilisatie juist hun hele toekomst in gevaar kan brengen.

Deze manifestatie wordt al dertig jaar gehouden en kentekenend is dat er nog nooit andere oppositiepartijen bij betrokken werden. De MKO wil deze niet bij betrekken, maar ook willen zij er zelf niet bij betrokken worden, omdat de manier waarop de MKO te werk gaat haaks op democratie staat. De MKO heeft een door zichzelf benoemde leider, die door zijn echtgenote als ‘President van het Iraanse Verzet’ is uitgeroepen, dat zegt al genoeg over de zienswijze en houding van de sekte. Bovendien verloopt het contact tussen de MKO-leiders en de leden absoluut niet normaal en democratisch. Er is een strenge hiërarchie, de leiding moet gehoorzaamd worden, leden moeten afstand nemen van familie/geliefden, mogen niet trouwen en geen kinderen krijgen, staan onder voortdurende gedachtecontrole en worden dagelijks gehersenspoeld, zodat zij niet afgeleid zullen worden van het doel. Bovendien heiligt het doel alle middelen. Allemaal zaken die tegengesteld zijn aan democratische waarden, waardoor het onmogelijk is met andere organisaties iets samen op te zetten.

Ook dit jaar heeft de MKO weer een grote manifestatie rond de dag van de verklaring van gewapend verzet bij Parijs georganiseerd, namelijk op zaterdag 18 juni te Villepint (Seine-Saint-Denis). Ze verkeren in een andere situatie dan voorheen, omdat zij ontwapend werden en officieel geen wapens meer mogen voeren. Daarom gaat de bijeenkomst plaats vinden onder uitnodiging van: ‘Steun voor Ahsraf’ en ‘Viering van Gerechtigheid’ in verband met de onlangs genomen beslissing van Frankrijk om Marjam Rajavi, de vrouw van sekteleider, vrij te spreken van verdenking van terroristische daden en de MKO niet meer te vervolgen als terroristische organisatie, maar te zien als oppositiepartij tegen het Iraanse regime. Ook steunen enkele Europarlementariërs en politici de groep als oppositie.

De MKO had gezien de terroristische achtergrond en de eigen wreedheden nooit een dergelijke status kunnen verkrijgen, maar benut de misdaden tegen de menselijkheid van het Iraanse bewind die de laatste jaren openbaar zijn geworden, om zichzelf te profileren als enige grote georganiseerde verzetsgroep die iets tegen dit bewind kan uithalen. Alle ex-leden zullen echter onderstrepen dat de MKO absoluut geen normale oppositiebeweging is en dat binnen deze organisatie geen democratie bestaat. Integendeel binnen de MKO worden dezelfde tactieken door de leiders gebruikt als door het Iraanse regime zelf namelijk; manipulatie, geestelijke dwang, onderdrukking en bij verzet tegen de regels: isolatie, opsluiting, marteling en zelfs executie van de eigen leden. Zij zouden dan ook willen waarschuwen voor deze misleiding. De leiding van deze organisatie is extreem gevaarlijk, heeft naar buiten toe een heel ander gezicht dan in realiteit en doet zich democratisch voorkomen, maar hanteert binnen in hun sekte precies dezelfde regels als het Iraanse regime. Ook zijn zij in Iran bij de bevolking absoluut niet geliefd. De bevolking wil geen gewelddadige oplossingen en geen ‘oog om oog, tand om tand’ situatie en steunt de vreedzame democratische oppositiepartijen.

In verband met dit alles is het van groot belang aan politici en AZC’s onderstaande informatie door te geven:  

Aan alle politici:

De MKO wordt op dit moment in enkele landen door politici gesteund als oppositie tegen het Iraanse regime. Dit gebeurt uiteraard vanuit goede bedoelingen, want hoewel de MKO nog steeds in diverse landen op de lijst van terroristische organisaties staat, zijn enkele politici en Europarlementariërs toch geneigd oprecht te geloven dat de MKO, zoals de organisatie het zelf zegt, een belangrijke rol kan spelen tegen het dictatoriale regime in Iran. Men kent echter niet de werkelijke gedaante van de MKO, want naar buiten toe heeft de organisatie een heel ander gezicht dan in realiteit. Door deze onwetendheid ziet men geen gevaar en laat zich geruststellen door mooie woorden. Maar alle ex-leden die deze organisatie tientallen jaren van binnenuit door en door hebben leren kennen en er zelf voor gewerkt hebben, zullen u erop wijzen dat door de MKO te steunen u, zoals een Perzisch gezegde het zo mooi uitdrukt, een slang voedt in uw  mouw…”.

Als een groep piraten tegen een andere groep piraten is, dan is dit nog geen vanzelfsprekend bewijs van de rechtvaardigheid van deze groep. Zolang zij dezelfde methodes als de andere groep gebruiken blijven zij zelf ook piraten. Er bestaan geen goede of slechte terroristische bewegingen; het gaat om de inhoud. Terroristische organisaties zijn terroristisch en zowel hun manieren als hun doelstellingen zullen nooit democratisch worden. Als het hun doelstellingen zo uitkomt zullen zij zich net zo makkelijk tegen degenen keren die hen eenmaal steunden.

De beschaving en democratie van een organisatie kan men aflezen aan hoe men omgaat met zijn leden en ex-leden. Als u zich hierin verdiept zult u zien dat MKO geen democratische normen en waarden kent en tegenover zowel leden als ex-leden dictatoriaal, wreed en gewelddadig gedrag vertoont. Onderdanige leden worden beloond en mondige of kritische leden worden bestraft.  

De MKO propagandeert afstand genomen te hebben van gewapend verzet, maar herdenkt toch jaarlijks met een enorme manifestatie onder diverse titels de gewapend verzetsverklaring van 20 juni 1982. Ook hebben zij nooit afstand genomen van hun revolutionaire ideeën als: vernietiging, gewelddadige acties, vernielingen.  Als u hun websites bekijkt, b.v. www.mojahedin.org. kunt u dit alleen aan de foto’s al zien. 

In plaats van de MKO, een terroristische organisatie, te steunen als verzet tegen het Iraanse regime, kunnen beter oppositiepartijen zoals de ‘groene beweging’ en democratische bewegingen die met geweldloos verzet het Iraanse regime willen uitschakelen, gesteund worden. Zij hebben daarbij uw hulp hard nodig.

Aan vluchtelingen die in AZC’s verblijven (ook belangrijk voor de leiding aldaar):

Hierbij willen wij graag alle vluchtelingen adviseren: Als er Mujahedinleden naar de AZC’s komen met uitnodigingen voor demonstraties/ manifestaties bij Parijs, met mooie woorden over verzetsactivisten, verblijfsvergunningen en geruststelling over illegaal vervoer: Luister er niet naar en reageer er niet op, want als u eenmaal illegaal zonder papieren de grens overgaat kan dit een groot gevaar voor uw status opleveren. Geloof niet in de valse beloften die u voorgehouden worden door MKO-leden, die onder allerlei mooie namen het AZC binnenkomen. U loopt er een groot risico mee en de MKO gaat het niet om u, maar om een zo groot mogelijke groep in Parijs bij elkaar te krijgen, want dit maakt veel indruk op de politiek. Wie men ook zegt te zijn, blijf het eigen gezonde verstand gebruiken en laat het hoofd niet op hol brengen door mooie, maar valse beloftes.. 

Brief aan mevrouw Navi Pillay, VN mensenrechtencommisaris: Betreffende de situatie in Ahsra

Wij zijn ex-leden van de Mujahedin Kahlq Organisation (MKO, PMOI). We sloten ons aan bij de MKO rond de periode van de Iraanse Revolutie (1979), toen het als een verzetsgroep tegen het Iraanse dictatoriale regime was opgezet. Later ging de groep over tot gewapend verzet en uiteindelijk degenereerde het tot een terroristisch getinte sekte. Wij hebben alle fases binnen de organisatie zelf meegemaakt en hebben vele jaren in het MKO kamp in Irak geleefd. Wij besloten de groep te verlaten toen die extreem gewelddadig werd en er steeds extremere eisen aan de leden werden gesteld. Omdat wij de situatie van kamp Ahsraf van binnenuit kennen, de leiders en leden kennen en het hele gebeuren in en rond het kamp hebben meegemaakt, willen we graag op uw tekst over de recente gebeurtenissen in Ahsraf, waar tijdens de confrontatie met Irakese militairen in het kamp meer dan dertig doden vielen, reageren.

Wij hebben de laatste jaren herhaaldelijk gewezen op de explosieve situatie in en om kamp Ahsraf.  We zijn daartoe meerdere malen bij het Europarlement in Brussel geweest, hebben met Nederlandse politici gesproken in de Tweede Kamer te Den Haag en gesprekken gehad met de Franse Ambassade (bij Parijs is het hoofdkwartier van bevelhebbers van de MKO in Europa). We hebben geprobeerd de aandacht van de politiek op dit gevaar te vestigen (toevoeging: alsook op hulp die nodig is bij het tot stand brengen van contact tussen de sekteleden en hun familie buiten het kamp) en daartoe allerlei internationale hulporganisaties aangeschreven, maar tot nu  toe zonder enkel resultaat en zonder enige reactie. Deze doden hadden voorkomen kunnen worden als men eerder alert op deze situatie was geweest. Maar wij zijn blij dat nu de ogen van de internationale politiek en de mensenrechtenorganisaties wel geopend zijn en richting Ahsraf kijken.

De reden waarom wij al jaren hebben gewezen op de onderhuidse spanningen in dit gebied is omdat wij de MKO van binnenuit kennen en wij zelf jarenlang in kamp Ahsraf in Irak geleefd hebben. Het heeft ons dan ook erg verbaasd dat men tot nu toe niet geluisterd heeft naar de waarschuwingen van ex-leden over de spanningen in dit gebied, die elk moment tot uitbarsting konden komen.

Dat de spanningen een keer tot uitbarsting zouden komen is direct helder als men zich de situatie in en rond Ahsraf realiseert. Ten eerste heeft de MKO jarenlang met Saddam Hoessein, de gehate dictator van Irak, samengewerkt, hij was hun beschermheer en oorlogspartner. Na de val van Saddam was de dictator wel weg, maar de MKO bleef op het grondgebied van Irak. Het nieuwe Irakese bewind moet dus toezien dat een gehate groep die samenwerkte met Saddam en daarom ook als vijand gezien werd op hun grondgebied verbleef. De Irakezen mochten geen post in het kamp plaatsen en hoewel de MKO geen bijdrage aan de Irakese overheid voor het grondgebied betaalt beschouwen zij de grond wel als hun eigendom. Het was voorspelbaar dat dit veel spanning zou veroorzaken. Ten tweede is, zoals wij zelf uit eigen jarenlange en vreselijke ervaringen kunnen bevestigen, de MKO een terroristische sekte waarvan de sekteleiders de leden manipuleren, hersenspoelen en onder voortdurende geestelijke controle houden. Als leden kritisch durven te zijn of uit deze  sekte willen stappen, isoleren en martelen de leiders hen en als dit onvoldoende resultaat geeft kunnen ze desnoods geëxecuteerd worden (zie Human Right Watch Repport 2005). De leden staan onder voortdurende geestelijke controle. Als je lid bent van deze sekte, zoals wij waren, en je bent het oneens met iets of je hebt ergens twijfels over of wilt de groep verlaten dan moet je bedreigingen, langdurige geïsoleerde opsluiting en marteling ondergaan. Veel leden in Ahsraf willen al heel lang de sekte verlaten, maar kunnen dit niet omdat de leiding voortdurende controle over de groep heeft, elk contact met de buitenwereld blokkeert, en de leden bang maakt zodat ze het kamp niet durven te verlaten (‘buiten de poorten staan geheim agenten van het Iraanse regime te wachten om je op te pakken’ etc.). Ook hun familieleden die al maanden voor de poorten staan te wachten om contact met hun geliefden te kunnen krijgen, worden door de leiding ‘als geheim agenten van het Iraanse regime’ afgeschilderd en moeten vijandig behandeld worden. Zo is dus ook binnen het kamp een enorme spanning.

Als zowel aan de binnenkant als aan de buitenkant zulke hoge spanningen bestaan, is het heel  voorspelbaar dat deze situatie uit de hand zal lopen. Er is al eens eerder een confrontatie van Irakese militairen en kampleden geweest en daarbij zijn ook veel doden en gewonden gevallen.

Wij zijn voordurend op deze gevaarlijke situatie blijven wijzen en hebben hulp gevraagd, maar tot nu toe zonder resultaat en zonder gehoord te worden. Nu zijn er voor de tweede maal doden in dit gebied gevallen, dit was echt te voorkomen geweest als internationale mensenrechtenorganisaties zich eerder met de situatie in en rond Ahsraf bemoeid hadden. Maar wij zijn heel blij dat er nu wel internationale bemoeienis met het kamp komt, want dit is al jarenlang  heel hard nodig. Omdat wij als ex-leden de leiders en de leden van de groep heel goed kennen willen wij wijzen op enkele  belangrijke zaken waar nu aandacht aan besteed moet worden:

1. Allereerst moet nu voorkomen worden dat de leiders de leden zullen overhalen tot een gezamenlijke zelfmoordactie (het bekende risico als een sekte zich in het nauw gedrukt voelt) Reeds eerder heeft de leiding de leden aangezet tot een zelfmoordactie. In 2005, toen in Frankrijk  de vrouw van sekteleider Rajavi gearresteerd werd, kregen leden de opdracht zichzelf in de straten van Parijs te verbranden om zo de Franse overheid te manipuleren Marjam Rajavi vrij te laten. Veel leden gehoorzaamden en stierven of raakten vreselijk gewond.  

Zodra de MKO leiders en bevelhebbers het gevoel zullen krijgen dat ze de sekte niet bij elkaar kunnen houden en hun grip op de leden verliezen is er groot risico dat ze tot een groepszelfmoord gaan aanzetten. Ze zijn nietsontziend voor hun leden en alleen op eigen doeleinden uit, zodra die worden gedwarsboomd zullen ze niet aarzelen hun eigen leden naar de dood te voeren. 

1. Omdat de MKO een sekte is, willen de leiders voortdurende controle over de groep houden en leven de leden al jarenlang onder de hersenspoeling en manipulatie van de leiders. Het is daarom van groot belang de leden te scheiden van de leiders en ze afzonderlijk, los van elkaar onder vier ogen te interviewen, want door de jarenlange groepscontrole durven zij, als er andere groepsleden in de buurt zijn, niet open te spreken.
2. De communicatie tussen leiders en leden moet ontbonden worden, omdat de leden anders nooit zelfstandig zullen durven functioneren en communiceren en voortdurend onder de invloed van de sekte blijven, ook als ze in een ander land buiten de sekte zijn.
3. De leden hebben jarenlang, velen meer dan twintig jaar, geïsoleerd onder hersenspoeling in een afgescheiden enclave geleefd. Al die tijd hadden ze geen enkel contact met de buitenwereld. Ahsraf lijkt modern, met televisie en computers, maar alles wordt gecensureerd door de leiding. Zij hebben daartoe eigen radio- en tv zenders opgezet die voortdurend eenzijdig informatie geven. De leden weten daardoor niets meer van het werkelijke leven en zijn zoals vogels die jarenlang in een kooi hebben gezeten: als de deur opengaat durven ze niet uit te vliegen. Deze mensen hebben echt gespecialiseerde hulp nodig, anders kunnen zij nooit meer normaal in de maatschappij functioneren.
4. Er moet hulp en begeleiding zijn als de leden uit het kamp komen, om hen in contact met hun familie te brengen. De MKO heeft ze gehersenspoeld dat hun familie en vrienden buiten de poorten van Ahsraf ‘vijanden’ zijn, ’geheim agenten van het Iraanse regime’, en contact verboden. Ze hebben zich daarom jarenlang voor hen afgesloten en weten niet meer hoe ze normaal contact met familie kunnen leggen. En omdat zo zoveel jaar in het kamp hebben gezeten weten ze ook niet meer waar al hun familieleden verblijven. Bovendien zijn ze bang om contact op te nemen, omdat ze denken dat hun familie hen nooit meer wil zien. Ze hebben hier hulp bij nodig
5. Als deze mensen uit het kamp komen hebben ze grote trauma’s, waardoor ze zowel geestelijk als lichamelijk niet normaal kunnen functioneren. Als ze geen specialistische hulp krijgen is er een groot risico, zoals wij vaak gezien hebben, op zelfmoordneigingen en drugsproblemen. Ook de familieleden moeten specialistische hulp krijgen, anders gaan zij er ook aan onderdoor, want ze zijn niet op deze situatie voorbereid. Ze moeten leren hoe ze kunnen omgaan met ex-sekteleden en hun trauma’s.
6. De leiders van deze sekte zijn gevaarlijk en gewelddadig. Ze willen de groep bij elkaar houden en in z’n geheel naar een ander land verplaatsen, omdat dit de enige manier is om hun macht te behouden en daar zijn ze zich heel bewust van. Het is erg  belangrijk te voorkomen dat dit gebeurt. Hun doelen zijn gewelddadig. Als u aan onze woorden twijfelt, is het heel belangrijk dat u deze zaken zelf controleert. Zorg er daarom alstublieft voor dat de leiders en de leden gescheiden worden en vraag de leden naar de echte situatie in het kamp. Zij zullen daarbij tijd en geduld nodig hebben omdat ze bang zijn. De meeste leden zijn moe van geweld en willen uit deze situatie komen, maar kunnen dat niet op eigen kracht, ze hebben er hulp bij nodig.
7. Veel ex-leden hebben kinderen in het kamp, die ze soms langer dan twintig jaar niet meer gezien hebben. De MKO nam destijds deze kinderen van hen weg omdat ze de aandacht van de sekteleden van het doel af zouden leiden, en bracht ze onder in het buitenland. Later toen ze bijna volwassen waren bracht de MKO hen terug naar Ahsraf, om ze als strijders op te leiden. De ex-leden die de sekte destijds hadden verlaten, mogen hun kinderen niet zien en de kinderen leren in het kamp hun ‘afvallige’ ouders buiten het kamp te haten. Dus zowel ouders als kinderen hebben hulp van organisaties nodig om hen weer te herenigen. Ook de heer Shams Haeri heeft zijn kinderen 15 jaar niet meer gezien

Als ex-leden zijn wij altijd bereid meer informatie over deze zaken te geven en bereid naar uw kantoor te komen,

Hoogachtend,

Massoud en Nelly Djabani

Hadi Shams Haeri

Interview met Hadi Shams Haeri

 Recente gebeurtenissen in kamp Ahsraf van de MKO sekte te Irak

Woensdag 20 april 

Onderstaand interview werd gehouden in verband met de recente gebeurtenissen rondom kamp Ahsraf van de Iraanse MKO sekte (Mujahedin Khalq Organisatie) te Irak, waar tijdens een binnenval van het Irakese leger op 8 april rond de dertig leden hun leven verloren.   

De MKO (ook wel PMOI, of MEK genoemd) werd in de periode voor de Iraanse Revolutie opgericht als verzet tegen het Iraanse dictatoriale regime. Later ging de organisatie over tot gewapend verzet en uiteindelijk groeide het uit tot een terroristisch sekte, die de eigen leden hersenspoelt, martelt en onder voortdurende geestelijke controle houdt.

De heer Shams Shaeri is een van de oudste ex-leden, die de organisatie vele jaren geleden verliet, maar zijn kinderen bevinden zich in kamp Ahsraf. Destijds werden de leden door de leiding gedwongen te scheiden van hun huwelijkspartner en hun kinderen werden van hen weggenomen en ondergebracht bij adoptiegezinnen of in tehuizen in veelal Europese landen, omdat hun  aanwezigheid de aandacht van de ouders zou afleiden van de sektedoeleinden. Zo werden ook de kinderen van de heer Shams Haeri weggevoerd en in Duitsland ondergebracht. De meeste van deze ontvoerde kinderen werden toen zij de volwassen leeftijd bereikt hadden door de MKO leiders terug naar kamp Ahsraf in Irak gehaald om opgeleid te worden als Mujahedinstrijder. Dit gebeurde ook met deze kinderen. Hoewel de heer Shams Haeri al jaren vecht om zijn kinderen te mogen ontmoeten, verbiedt de leiding van de MKO alle contacten tussen vader en kinderen.

Onlangs werd het kamp door Irakese soldaten aangevallen omdat het zich nog steeds op Irakees grondgebied bevindt en weigert het gebied te verlaten. Destijds werkte de MKO samen met Saddam Hoessein in de oorlog tegen Iran. Na de val van Saddam werden de Mujahedin ontwapend en kwam het kamp onder Amerikaans toezicht te staan. Na het vertrek van de Amerikanen nam het Irakese leger het toezicht over. Het nieuwe bewind in Irak wil dat de Mujahedin hun grondgebied verlaat, de MKO weigert echter te vertrekken. In de nacht van 7 op 8 april trok een groep Irakese soldaten het kamp binnen, aanvankelijk gebeurde er niets en reageerden de soldaten niet op het geroep en het stenen gooien van de sekteleden, maar na enige tijd werden er opeens schoten gehoord en uiteindelijk vielen er rond de dertig doden in het kamp. De heer Shams Haeri verkeerde enige dagen in onzekerheid over het lot van zijn kinderen. Hij wist niet of ze nog in leven waren of zich onder de doden of gewonden bevonden. Omdat contact onmogelijk is, kon hij de dramatische beelden alleen op internet volgen

Wat voor gevoel kreeg je toen je hoorde dat de Irakese overheid Ahsrafkamp was binnengevallen en er geschoten werd?

Toen ik die vreselijke toestand hoorde voelde het alsof mijn hart verscheurd werd. Natuurlijk dacht ik in eerste instantie aan mijn kinderen, ik was verschrikkelijk ongerust. Ik kon vanuit Nederland helemaal niets doen en kon alleen maar constant achter de computer het actuele nieuws over de situatie volgen. Ik was in paniek, zoals iemand die in de oceaan gaat verdrinken en niets heeft om zich aan vast te houden. Ze lieten steeds berichten zien van de doden die er waren gevallen en er kwamen er steeds meer bij. En er waren ook veel gewonden en zwaar gewonden…

De mensenrechtenadvocaat Lahiji heeft gezegd dat de MKO als groep erkend wil worden,  terwijl bij het vluchtelingenrecht geen erkenning voor een dergelijke groep is. Zij zouden dus moeten accepteren dat hun leden individueel gehoord worden. Wat is uw mening hierover?

De leden hebben door deze situatie een grote kans zichzelf veilig te stellen, maar zullen moeten accepteren dat ze los van hun verbondenheid met de leiders van deze kans gebruik moeten maken. Ongeveer 800 leden van deze groep, waaronder velen die ooit als kind door de sekteleiding naar Europa werden gebracht en daar opgroeiden, hebben Europese paspoorten, maar die zijn in beslag genomen door de leiding. Als zij deze terug zouden krijgen kunnen zij uit Ahsraf weg. Of ze kunnen hulp bij de Irakese ambassade vragen. De Irakese regering heeft al eerder toegezegd dat zij in alle gevallen bereid zijn om ze wettelijk als vluchteling te helpen en garandeert dat ze niemand naar Iran zullen terugsturen. Omdat de MKO echter een sekte is willen zij hun leden niet laten gaan en alleen maar als groep erkend worden.

Ook veel mensen die in Ahsraf zijn willen niet door via de MKO naar Europa gestuurd worden, ze willen graag los van de organisatie geholpen worden, omdat zij los willen komen van de MKO. Zij weten dat ze via de MKO altijd aan controle, valse beloften en manipulatie vast zullen zitten. Zij moeten de groep eerst kunnen loslaten.

De MKO wil de leden niet loslaten, omdat in dit geval de hele organisatie uit elkaar zou vallen, dat zal de MKO nooit accepteren. Wat zal de MKO gaan doen om zich uit deze crisis te redden?

De MKO zal alles doen om zo min mogelijk leden kwijt te raken. Ze zullen misschien proberen een tweede ‘Ahsraf’ in andere landen op te zetten. Dit nieuwe Ahsraf zou in Amerika of Afrika opgezet kunnen worden, in elk geval heeft de MKO niet veel keuzes, de Irakese regering heeft ze uiterlijk tot einde dit jaar tijd gegeven om van alle kansen gebruik te maken om Irak te verlaten. Dat is een serieuze waarschuwing.

Wat is jouw boodschap als een vader en als een van de oudste ex-leden aan de leden die nog steeds in kamp Ahsraf verblijven?  

In eerste instantie wil ik de laatste groep leden die in de afgelopen periode uit de MKO gevlucht zijn feliciteren; Marjam Sanjabi, Abdollatife Sharderi, Barate Keykhaei. Tegen de leden die nog in het kamp zijn wil ik zeggen:

“Ik zeg dit tegen jullie als tegen mijn vrienden: De beste kans om uit Ahsraf te vluchten is nu gekomen, omdat nu heel veel aandacht aan de situatie in Ahsraf gegeven wordt en daardoor veel mensenrechten- en vluchtelingenorganisaties bereid zijn om jullie te helpen. De Irakese regering heeft ook gegarandeerd dat ze niemand van jullie aan Iran zullen overdragen. Jullie moeten niet meer luisteren naar de chantage en leugens van de bevelhebbers van de MKO. Als eerste stap om te vluchten moeten jullie je contact met de bevelhebbers ontbinden, dan gaat de rest snel in de richting van jullie vrijheid”.

Hier wil ik nog graag een speciale boodschap aan Amir en Noesrad, mijn zoon en dochter geven:

“Lieve kinderen: Jullie moeten van deze gouden gelegenheid gebruik maken. Buiten die hekken staan mensen die helemaal bereid zijn jullie te helpen. Ze hebben niets te maken met de Iraanse geheime dienst (wat de bevelhebbers jullie altijd willen laten geloven, zodat jullie binnen de hekken zullen blijven…)

Wanneer ik ervan op de hoogte kom dat jullie jezelf aan een van de hulporganisatie die daar aanwezig zijn willen toevertrouwen, kom ik direct daar naar toe om samen met jullie naar Duitsland te gaan. Omdat jullie daar zijn opgegroeid zijn daar documenten van jullie. Het is belangrijk dat jullie proberen je paspoort en de andere documenten waarmee jullie naar Irak kwamen van de leiding terug te krijgen.

Jullie moeten heel goed opletten en altijd bij elkaar blijven en elkaar steunen. Bovendien moeten jullie ook je moeder helpen en zorgen dat zij ook van deze kans gebruik gaat maken.

Het allerbelangrijkste is eerst: het verbreken van de contacten met de bevelhebbers en hulp te vragen aan de organisaties die buiten de hekken aanwezig zijn”.

Binnenhof – Y  

Den  Haag  11- 05- 2011 

Betreft: Beantwoording  vragen van het lid van bommel  over aanval  op  kamp Ashraf  in Irak

Geachte Voorzitter,

Graag bied ik u hierbij de antwoorden aan op de schriftelijke vragen gesteld door het lid Van Bommel over aanval op Kamp Ashraf in Irak. Deze vragen werden ingezonden op 12 april 2011 met kenmerk 2011Z07612.
Antwoorden van Dr. U. Rosenthal, Minister van Buitenlandse Zaken, op vragen van het lid Van Bommel (SP) over aanval op Kamp Ashraf in Irak.

Vraag 1

Is het waar dat vanaf donderdagavond 7 april een aanval door het Irakese leger een aanval is uitgevoerd op Kamp Ashraf, waarbij gebruik is gemaakt van landmachteenheden en speciale eenheden van de politie met honden? Is duidelijk wat het doel van de aanval is?

Vraag 2
Is het waar dat zeker 200 mensen zijn verwond en minstens 23 mensen (17 mannen en 6 vrouwen) zijn gedood? 1) Indien nee, hoe zijn dan de feiten?

Vraag 3
Is het waar dat generaal Ali Gheidan, commandant van de Irakese infanterie, opdracht heeft gegeven om met scherp te schieten? Is het tevens waar dat met militaire voertuigen op mensen is ingereden? Indien neen, hoe zijn dan de feiten? 2)

Antwoord

Het Iraakse leger is in de nacht van donderdag 7 op vrijdag 8 april jl. het kamp binnengevallen. De Iraakse autoriteiten hebben aangegeven dat de actie bedoeld was om de illegale uitbreiding van het kamp terug te dringen. Ook heeft de Iraakse overheid aangegeven de Mujahedin-e-Khalq Organisatie, waarvan de kampbewoners aanhangers zijn, te beschouwen als terroristische organisatie. De autoriteiten zijn overgegaan tot deze actie aangezien artikel 7 van de Iraakse grondwet aanwezigheid van terroristische organisaties op Iraaks grondgebied niet toestaat.

De Iraakse autoriteiten en de leiding van Kamp Ashraf spreken elkaar tegen over de precieze gebeurtenissen. Er zijn geen onafhankelijke bronnen waaruit kan worden afgeleid wat zich heeft afgespeeld. De VN in Irak, die het kamp heeft kunnen bezoeken, heeft bevestigd dat er 34 doden zijn gevallen, waaronder 6 vrouwen. De VN heeft foto’s getoond van de lichamen van de slachtoffers, waarop te zien was dat de meerderheid van hen schotwonden in borstkas en buik had, en een aantal personen is overreden. Er zijn ook gewonden gevallen bij de actie, maar het aantal is onbekend.

Vraag 4
Wat bent u voornemens te doen jegens de regering van Irak in het licht van uw opvatting dat “de bewoners van Kamp Ashraf recht hebben op een humanitaire behandeling en op waarborging van hun mensenrechten”? Deelt u de opvatting dat deze aanval een flagrante schending is van een humanitaire behandeling? Indien nee, waarom niet? 3)

Antwoord De inval en het gebruikte geweld zijn in strijd met de humanitaire behandeling die de Iraakse autoriteiten de bewoners van Kamp Ashraf moeten garanderen. Tegelijkertijd hebben de kampbewoners zich niet aan het Iraakse recht gehouden. Het zich toe-eigenen van omliggend land en de bemoeienis van de MKO met de Iraakse politiek zijn illegaal volgens de Iraakse grondwet. De bewoners van het kamp hebben overigens nog steeds toegang tot basisvoorzieningen inclusief medische zorg.

EU-Hoge Vertegenwoordiger Catherine Ashton heeft op 9 april een verklaring uitgebracht waarin ze haar afschuw uitspreekt over het gebruikte geweld en de Iraakse autoriteiten oproept de mensenrechten van de bewoners van Kamp Ashraf te waarborgen. De ambassadeurs van de in Irak vertegenwoordigde EU-landen, die de situatie in Kamp Ashraf regelmatig bespreken met de Iraakse autoriteiten, hebben op 11 april jongstleden in gesprek met president Talabani en minister van Buitenlandse Zaken Zebari de Iraakse autoriteiten opgeroepen zeer terughoudend te zijn met geweld. Ook de Hoge Commissaris voor de Mensenrechten van de Verenigde Naties, Pillay, heeft aangegeven dat het door de Iraakse autoriteiten gebruikte geweld onacceptabel is.

Vraag 5

Wilt u er bij de Irakese autoriteiten op aandringen de arrestanten vrij te laten en hoe dan ook niet uit te leveren aan Iran? Indien nee, waarom niet? Bent u bereid hierop de Nederlandse ambassade te laten toezien? Indien nee, waarom niet?

Antwoord

Uit contacten met het Rode Kruis is vernomen dat de arrestanten inmiddels zijn vrijgelaten.

Bij de overdracht van de verantwoordelijkheid voor Kamp Ashraf door de Amerikanen aan de Iraakse autoriteiten is afgesproken dat geen van de kampbewoners naar Iran zal worden teruggestuurd. President Talabani en minister van Buitenlandse Zaken Zebari hebben tijdens het gesprek met de EU-ambassadeurs op 11 april laten weten dat ze zich aan deze afspraak zullen houden. Nederland en de EU blijven, in overleg met de Iraakse autoriteiten, de nadruk leggen op dit punt.

Vraag 6

Deelt u de mening dat het noodzakelijk is een internationaal onafhankelijk onderzoek te laten doen? Deelt u de opvatting dat de verantwoordelijken voor dit bloedbad gerechtelijk moeten worden vervolgd? Zo ja, door wie? Indien nee, waarom niet? 

Antwoord

Ik steun de oproep van de Hoge Commissaris voor de Mensenrechten van de Verenigde Naties Pillay tot een internationaal onafhankelijk onderzoek. Degenen die verantwoordelijk blijken te zijn voor het toegebrachte geweld dienen gerechtelijk te worden vervolgd door de Iraakse autoriteiten.

1) Irak valt Iraans ballingenkamp Ashraf aan, 8 april 2011, Novum/AP.

2) Verklaring Iraanse organisatie NCRI.

3) Brief aan Tweede Kamer 15 maart 2011, nr 29251-163.

Aan de voorzitter van  Y kamer  der staten-generaal

Binnenhof – Y  

Den  Haag  11- 05- 2011 

Betreft: Beantwoording  vragen van het lid van bommel  over aanval  op  kamp Ashraf  in Irak

Geachte Voorzitter,

Graag bied ik u hierbij de antwoorden aan op de schriftelijke vragen gesteld door het lid Van Bommel over aanval op Kamp Ashraf in Irak. Deze vragen werden ingezonden op 12 april 2011 met kenmerk 2011Z07612.
Antwoorden van Dr. U. Rosenthal, Minister van Buitenlandse Zaken, op vragen van het lid Van Bommel (SP) over aanval op Kamp Ashraf in Irak.

Vraag 1

Is het waar dat vanaf donderdagavond 7 april een aanval door het Irakese leger een aanval is uitgevoerd op Kamp Ashraf, waarbij gebruik is gemaakt van landmachteenheden en speciale eenheden van de politie met honden? Is duidelijk wat het doel van de aanval is?

Vraag 2
Is het waar dat zeker 200 mensen zijn verwond en minstens 23 mensen (17 mannen en 6 vrouwen) zijn gedood? 1) Indien nee, hoe zijn dan de feiten?

Vraag 3
Is het waar dat generaal Ali Gheidan, commandant van de Irakese infanterie, opdracht heeft gegeven om met scherp te schieten? Is het tevens waar dat met militaire voertuigen op mensen is ingereden? Indien neen, hoe zijn dan de feiten? 2)

Antwoord

Het Iraakse leger is in de nacht van donderdag 7 op vrijdag 8 april jl. het kamp binnengevallen. De Iraakse autoriteiten hebben aangegeven dat de actie bedoeld was om de illegale uitbreiding van het kamp terug te dringen. Ook heeft de Iraakse overheid aangegeven de Mujahedin-e-Khalq Organisatie, waarvan de kampbewoners aanhangers zijn, te beschouwen als terroristische organisatie. De autoriteiten zijn overgegaan tot deze actie aangezien artikel 7 van de Iraakse grondwet aanwezigheid van terroristische organisaties op Iraaks grondgebied niet toestaat.

De Iraakse autoriteiten en de leiding van Kamp Ashraf spreken elkaar tegen over de precieze gebeurtenissen. Er zijn geen onafhankelijke bronnen waaruit kan worden afgeleid wat zich heeft afgespeeld. De VN in Irak, die het kamp heeft kunnen bezoeken, heeft bevestigd dat er 34 doden zijn gevallen, waaronder 6 vrouwen. De VN heeft foto’s getoond van de lichamen van de slachtoffers, waarop te zien was dat de meerderheid van hen schotwonden in borstkas en buik had, en een aantal personen is overreden. Er zijn ook gewonden gevallen bij de actie, maar het aantal is onbekend.

Vraag 4
Wat bent u voornemens te doen jegens de regering van Irak in het licht van uw opvatting dat “de bewoners van Kamp Ashraf recht hebben op een humanitaire behandeling en op waarborging van hun mensenrechten”? Deelt u de opvatting dat deze aanval een flagrante schending is van een humanitaire behandeling? Indien nee, waarom niet? 3)

Antwoord De inval en het gebruikte geweld zijn in strijd met de humanitaire behandeling die de Iraakse autoriteiten de bewoners van Kamp Ashraf moeten garanderen. Tegelijkertijd hebben de kampbewoners zich niet aan het Iraakse recht gehouden. Het zich toe-eigenen van omliggend land en de bemoeienis van de MKO met de Iraakse politiek zijn illegaal volgens de Iraakse grondwet. De bewoners van het kamp hebben overigens nog steeds toegang tot basisvoorzieningen inclusief medische zorg.

EU-Hoge Vertegenwoordiger Catherine Ashton heeft op 9 april een verklaring uitgebracht waarin ze haar afschuw uitspreekt over het gebruikte geweld en de Iraakse autoriteiten oproept de mensenrechten van de bewoners van Kamp Ashraf te waarborgen. De ambassadeurs van de in Irak vertegenwoordigde EU-landen, die de situatie in Kamp Ashraf regelmatig bespreken met de Iraakse autoriteiten, hebben op 11 april jongstleden in gesprek met president Talabani en minister van Buitenlandse Zaken Zebari de Iraakse autoriteiten opgeroepen zeer terughoudend te zijn met geweld. Ook de Hoge Commissaris voor de Mensenrechten van de Verenigde Naties, Pillay, heeft aangegeven dat het door de Iraakse autoriteiten gebruikte geweld onacceptabel is.

Vraag 5

Wilt u er bij de Irakese autoriteiten op aandringen de arrestanten vrij te laten en hoe dan ook niet uit te leveren aan Iran? Indien nee, waarom niet? Bent u bereid hierop de Nederlandse ambassade te laten toezien? Indien nee, waarom niet?

Antwoord

Uit contacten met het Rode Kruis is vernomen dat de arrestanten inmiddels zijn vrijgelaten.

Bij de overdracht van de verantwoordelijkheid voor Kamp Ashraf door de Amerikanen aan de Iraakse autoriteiten is afgesproken dat geen van de kampbewoners naar Iran zal worden teruggestuurd. President Talabani en minister van Buitenlandse Zaken Zebari hebben tijdens het gesprek met de EU-ambassadeurs op 11 april laten weten dat ze zich aan deze afspraak zullen houden. Nederland en de EU blijven, in overleg met de Iraakse autoriteiten, de nadruk leggen op dit punt.

Vraag 6

Deelt u de mening dat het noodzakelijk is een internationaal onafhankelijk onderzoek te laten doen? Deelt u de opvatting dat de verantwoordelijken voor dit bloedbad gerechtelijk moeten worden vervolgd? Zo ja, door wie? Indien nee, waarom niet? 

Antwoord

Ik steun de oproep van de Hoge Commissaris voor de Mensenrechten van de Verenigde Naties Pillay tot een internationaal onafhankelijk onderzoek. Degenen die verantwoordelijk blijken te zijn voor het toegebrachte geweld dienen gerechtelijk te worden vervolgd door de Iraakse autoriteiten

1) Irak valt Iraans ballingenkamp Ashraf aan, 8 april 2011, Novum/AP.

2) Verklaring Iraanse organisatie NCRI.

3) Brief aan Tweede Kamer 15 maart 2011, nr 29251-163.

Wij zijn ex-leden van de Mujahedin Kahlq Organisation (MKO, PMOI). We sloten ons aan bij de MKO rond de periode van de Iraanse Revolutie (1979), toen het als een verzetsgroep tegen het Iraanse dictatoriale regime was opgezet. Later ging de groep over tot gewapend verzet en uiteindelijk degenereerde het tot een terroristisch getinte sekte. Wij hebben alle fases binnen de organisatie zelf meegemaakt en hebben vele jaren in het MKO kamp in Irak geleefd. Wij besloten de groep te verlaten toen die extreem gewelddadig werd en er steeds extremere eisen aan de leden werden gesteld. Omdat wij de situatie van kamp Ahsraf van binnenuit kennen, de leiders en leden kennen en het hele gebeuren in en rond het kamp hebben meegemaakt, willen we graag op uw tekst over de recente gebeurtenissen in Ahsraf, waar tijdens de confrontatie met Irakese militairen in het kamp meer dan dertig doden vielen, reageren.

Wij hebben de laatste jaren herhaaldelijk gewezen op de explosieve situatie in en om kamp Ahsraf.  We zijn daartoe meerdere malen bij het Europarlement in Brussel geweest, hebben met Nederlandse politici gesproken in de Tweede Kamer te Den Haag en gesprekken gehad met de Franse Ambassade (bij Parijs is het hoofdkwartier van bevelhebbers van de MKO in Europa). We hebben geprobeerd de aandacht van de politiek op dit gevaar te vestigen (toevoeging: alsook op hulp die nodig is bij het tot stand brengen van contact tussen de sekteleden en hun familie buiten het kamp) en daartoe allerlei internationale hulporganisaties aangeschreven, maar tot nu  toe zonder enkel resultaat en zonder enige reactie. Deze doden hadden voorkomen kunnen worden als men eerder alert op deze situatie was geweest. Maar wij zijn blij dat nu de ogen van de internationale politiek en de mensenrechtenorganisaties wel geopend zijn en richting Ahsraf kijken.

De reden waarom wij al jaren hebben gewezen op de onderhuidse spanningen in dit gebied is omdat wij de MKO van binnenuit kennen en wij zelf jarenlang in kamp Ahsraf in Irak geleefd hebben. Het heeft ons dan ook erg verbaasd dat men tot nu toe niet geluisterd heeft naar de waarschuwingen van ex-leden over de spanningen in dit gebied, die elk moment tot uitbarsting konden komen.

Dat de spanningen een keer tot uitbarsting zouden komen is direct helder als men zich de situatie in en rond Ahsraf realiseert. Ten eerste heeft de MKO jarenlang met Saddam Hoessein, de gehate dictator van Irak, samengewerkt, hij was hun beschermheer en oorlogspartner. Na de val van Saddam was de dictator wel weg, maar de MKO bleef op het grondgebied van Irak. Het nieuwe Irakese bewind moet dus toezien dat een gehate groep die samenwerkte met Saddam en daarom ook als vijand gezien werd op hun grondgebied verbleef. De Irakezen mochten geen post in het kamp plaatsen en hoewel de MKO geen bijdrage aan de Irakese overheid voor het grondgebied betaalt beschouwen zij de grond wel als hun eigendom. Het was voorspelbaar dat dit veel spanning zou veroorzaken. Ten tweede is, zoals wij zelf uit eigen jarenlange en vreselijke ervaringen kunnen bevestigen, de MKO een terroristische sekte waarvan de sekteleiders de leden manipuleren, hersenspoelen en onder voortdurende geestelijke controle houden. Als leden kritisch durven te zijn of uit deze  sekte willen stappen, isoleren en martelen de leiders hen en als dit onvoldoende resultaat geeft kunnen ze desnoods geëxecuteerd worden (zie Human Right Watch Repport 2005). De leden staan onder voortdurende geestelijke controle. Als je lid bent van deze sekte, zoals wij waren, en je bent het oneens met iets of je hebt ergens twijfels over of wilt de groep verlaten dan moet je bedreigingen, langdurige geïsoleerde opsluiting en marteling ondergaan. Veel leden in Ahsraf willen al heel lang de sekte verlaten, maar kunnen dit niet omdat de leiding voortdurende controle over de groep heeft, elk contact met de buitenwereld blokkeert, en de leden bang maakt zodat ze het kamp niet durven te verlaten (‘buiten de poorten staan geheim agenten van het Iraanse regime te wachten om je op te pakken’ etc.). Ook hun familieleden die al maanden voor de poorten staan te wachten om contact met hun geliefden te kunnen krijgen, worden door de leiding ‘als geheim agenten van het Iraanse regime’ afgeschilderd en moeten vijandig behandeld worden. Zo is dus ook binnen het kamp een enorme spanning.

Als zowel aan de binnenkant als aan de buitenkant zulke hoge spanningen bestaan, is het heel  voorspelbaar dat deze situatie uit de hand zal lopen. Er is al eens eerder een confrontatie van Irakese militairen en kampleden geweest en daarbij zijn ook veel doden en gewonden gevallen.

Wij zijn voordurend op deze gevaarlijke situatie blijven wijzen en hebben hulp gevraagd, maar tot nu toe zonder resultaat en zonder gehoord te worden. Nu zijn er voor de tweede maal doden in dit gebied gevallen, dit was echt te voorkomen geweest als internationale mensenrechtenorganisaties zich eerder met de situatie in en rond Ahsraf bemoeid hadden. Maar wij zijn heel blij dat er nu wel internationale bemoeienis met het kamp komt, want dit is al jarenlang  heel hard nodig. Omdat wij als ex-leden de leiders en de leden van de groep heel goed kennen willen wij wijzen op enkele  belangrijke zaken waar nu aandacht aan besteed moet worden:

1. Allereerst moet nu voorkomen worden dat de leiders de leden zullen overhalen tot een gezamenlijke zelfmoordactie (het bekende risico als een sekte zich in het nauw gedrukt voelt) Reeds eerder heeft de leiding de leden aangezet tot een zelfmoordactie. In 2005, toen in Frankrijk  de vrouw van sekteleider Rajavi gearresteerd werd, kregen leden de opdracht zichzelf in de straten van Parijs te verbranden om zo de Franse overheid te manipuleren Marjam Rajavi vrij te laten. Veel leden gehoorzaamden en stierven of raakten vreselijk gewond.   

Zodra de MKO leiders en bevelhebbers het gevoel zullen krijgen dat ze de sekte niet bij elkaar kunnen houden en hun grip op de leden verliezen is er groot risico dat ze tot een groepszelfmoord gaan aanzetten. Ze zijn nietsontziend voor hun leden en alleen op eigen doeleinden uit, zodra die worden gedwarsboomd zullen ze niet aarzelen hun eigen leden naar de dood te voeren. 

1. Omdat de MKO een sekte is, willen de leiders voortdurende controle over de groep houden en leven de leden al jarenlang onder de hersenspoeling en manipulatie van de leiders. Het is daarom van groot belang de leden te scheiden van de leiders en ze afzonderlijk, los van elkaar onder vier ogen te interviewen, want door de jarenlange groepscontrole durven zij, als er andere groepsleden in de buurt zijn, niet open te spreken.
2. De communicatie tussen leiders en leden moet ontbonden worden, omdat de leden anders nooit zelfstandig zullen durven functioneren en communiceren en voortdurend onder de invloed van de sekte blijven, ook als ze in een ander land buiten de sekte zijn.
3. De leden hebben jarenlang, velen meer dan twintig jaar, geïsoleerd onder hersenspoeling in een afgescheiden enclave geleefd. Al die tijd hadden ze geen enkel contact met de buitenwereld. Ahsraf lijkt modern, met televisie en computers, maar alles wordt gecensureerd door de leiding. Zij hebben daartoe eigen radio- en tv zenders opgezet die voortdurend eenzijdig informatie geven. De leden weten daardoor niets meer van het werkelijke leven en zijn zoals vogels die jarenlang in een kooi hebben gezeten: als de deur opengaat durven ze niet uit te vliegen. Deze mensen hebben echt gespecialiseerde hulp nodig, anders kunnen zij nooit meer normaal in de maatschappij functioneren.
4. Er moet hulp en begeleiding zijn als de leden uit het kamp komen, om hen in contact met hun familie te brengen. De MKO heeft ze gehersenspoeld dat hun familie en vrienden buiten de poorten van Ahsraf ‘vijanden’ zijn, ’geheim agenten van het Iraanse regime’, en contact verboden. Ze hebben zich daarom jarenlang voor hen afgesloten en weten niet meer hoe ze normaal contact met familie kunnen leggen. En omdat zo zoveel jaar in het kamp hebben gezeten weten ze ook niet meer waar al hun familieleden verblijven. Bovendien zijn ze bang om contact op te nemen, omdat ze denken dat hun familie hen nooit meer wil zien. Ze hebben hier hulp bij nodig
5. Als deze mensen uit het kamp komen hebben ze grote trauma’s, waardoor ze zowel geestelijk als lichamelijk niet normaal kunnen functioneren. Als ze geen specialistische hulp krijgen is er een groot risico, zoals wij vaak gezien hebben, op zelfmoordneigingen en drugsproblemen. Ook de familieleden moeten specialistische hulp krijgen, anders gaan zij er ook aan onderdoor, want ze zijn niet op deze situatie voorbereid. Ze moeten leren hoe ze kunnen omgaan met ex-sekteleden en hun trauma’s.
6. De leiders van deze sekte zijn gevaarlijk en gewelddadig. Ze willen de groep bij elkaar houden en in z’n geheel naar een ander land verplaatsen, omdat dit de enige manier is om hun macht te behouden en daar zijn ze zich heel bewust van. Het is erg  belangrijk te voorkomen dat dit gebeurt. Hun doelen zijn gewelddadig. Als u aan onze woorden twijfelt, is het heel belangrijk dat u deze zaken zelf controleert. Zorg er daarom alstublieft voor dat de leiders en de leden gescheiden worden en vraag de leden naar de echte situatie in het kamp. Zij zullen daarbij tijd en geduld nodig hebben omdat ze bang zijn. De meeste leden zijn moe van geweld en willen uit deze situatie komen, maar kunnen dat niet op eigen kracht, ze hebben er hulp bij nodig.
7. Veel ex-leden hebben kinderen in het kamp, die ze soms langer dan twintig jaar niet meer gezien hebben. De MKO nam destijds deze kinderen van hen weg omdat ze de aandacht van de sekteleden van het doel af zouden leiden, en bracht ze onder in het buitenland. Later toen ze bijna volwassen waren bracht de MKO hen terug naar Ahsraf, om ze als strijders op te leiden. De ex-leden die de sekte destijds hadden verlaten, mogen hun kinderen niet zien en de kinderen leren in het kamp hun ‘afvallige’ ouders buiten het kamp te haten. Dus zowel ouders als kinderen hebben hulp van organisaties nodig om hen weer te herenigen. Ook de heer Shams Haeri heeft zijn kinderen 15 jaar niet meer gezien

Als ex-leden zijn wij altijd bereid meer informatie over deze zaken te geven en bereid naar uw kantoor te komen,

Hoogachtend,

Massoud en Nelly Djabani

Hadi Shams haeri

Woensdag 20 april

Onderstaand interview werd gehouden in verband met de recente gebeurtenissen rondom kamp Ahsraf van de Iraanse MKO sekte (Mujahedin Khalq Organisatie) te Irak, waar tijdens een binnenval van het Irakese leger op 8 april rond de dertig leden hun leven verloren.   

De MKO (ook wel PMOI, of MEK genoemd) werd in de periode voor de Iraanse Revolutie opgericht als verzet tegen het Iraanse dictatoriale regime. Later ging de organisatie over tot gewapend verzet en uiteindelijk groeide het uit tot een terroristisch sekte, die de eigen leden hersenspoelt, martelt en onder voortdurende geestelijke controle houdt.

De heer Shams Shaeri is een van de oudste ex-leden, die de organisatie vele jaren geleden verliet, maar zijn kinderen bevinden zich in kamp Ahsraf. Destijds werden de leden door de leiding gedwongen te scheiden van hun huwelijkspartner en hun kinderen werden van hen weggenomen en ondergebracht bij adoptiegezinnen of in tehuizen in veelal Europese landen, omdat hun  aanwezigheid de aandacht van de ouders zou afleiden van de sektedoeleinden. Zo werden ook de kinderen van de heer Shams Haeri weggevoerd en in Duitsland ondergebracht. De meeste van deze ontvoerde kinderen werden toen zij de volwassen leeftijd bereikt hadden door de MKO leiders terug naar kamp Ahsraf in Irak gehaald om opgeleid te worden als Mujahedinstrijder. Dit gebeurde ook met deze kinderen. Hoewel de heer Shams Haeri al jaren vecht om zijn kinderen te mogen ontmoeten, verbiedt de leiding van de MKO alle contacten tussen vader en kinderen.

Onlangs werd het kamp door Irakese soldaten aangevallen omdat het zich nog steeds op Irakees grondgebied bevindt en weigert het gebied te verlaten. Destijds werkte de MKO samen met Saddam Hoessein in de oorlog tegen Iran. Na de val van Saddam werden de Mujahedin ontwapend en kwam het kamp onder Amerikaans toezicht te staan. Na het vertrek van de Amerikanen nam het Irakese leger het toezicht over. Het nieuwe bewind in Irak wil dat de Mujahedin hun grondgebied verlaat, de MKO weigert echter te vertrekken. In de nacht van 7 op 8 april trok een groep Irakese soldaten het kamp binnen, aanvankelijk gebeurde er niets en reageerden de soldaten niet op het geroep en het stenen gooien van de sekteleden, maar na enige tijd werden er opeens schoten gehoord en uiteindelijk vielen er rond de dertig doden in het kamp. De heer Shams Haeri verkeerde enige dagen in onzekerheid over het lot van zijn kinderen. Hij wist niet of ze nog in leven waren of zich onder de doden of gewonden bevonden. Omdat contact onmogelijk is, kon hij de dramatische beelden alleen op internet volgen

Wat voor gevoel kreeg je toen je hoorde dat de Irakese overheid Ahsrafkamp was binnengevallen en er geschoten werd?

Toen ik die vreselijke toestand hoorde voelde het alsof mijn hart verscheurd werd. Natuurlijk dacht ik in eerste instantie aan mijn kinderen, ik was verschrikkelijk ongerust. Ik kon vanuit Nederland helemaal niets doen en kon alleen maar constant achter de computer het actuele nieuws over de situatie volgen. Ik was in paniek, zoals iemand die in de oceaan gaat verdrinken en niets heeft om zich aan vast te houden. Ze lieten steeds berichten zien van de doden die er waren gevallen en er kwamen er steeds meer bij. En er waren ook veel gewonden en zwaar gewonden…

De mensenrechtenadvocaat Lahiji heeft gezegd dat de MKO als groep erkend wil worden,  terwijl bij het vluchtelingenrecht geen erkenning voor een dergelijke groep is. Zij zouden dus moeten accepteren dat hun leden individueel gehoord worden. Wat is uw mening hierover?

De leden hebben door deze situatie een grote kans zichzelf veilig te stellen, maar zullen moeten accepteren dat ze los van hun verbondenheid met de leiders van deze kans gebruik moeten maken. Ongeveer 800 leden van deze groep, waaronder velen die ooit als kind door de sekteleiding naar Europa werden gebracht en daar opgroeiden, hebben Europese paspoorten, maar die zijn in beslag genomen door de leiding. Als zij deze terug zouden krijgen kunnen zij uit Ahsraf weg. Of ze kunnen hulp bij de Irakese ambassade vragen. De Irakese regering heeft al eerder toegezegd dat zij in alle gevallen bereid zijn om ze wettelijk als vluchteling te helpen en garandeert dat ze niemand naar Iran zullen terugsturen. Omdat de MKO echter een sekte is willen zij hun leden niet laten gaan en alleen maar als groep erkend worden.

Ook veel mensen die in Ahsraf zijn willen niet door via de MKO naar Europa gestuurd worden, ze willen graag los van de organisatie geholpen worden, omdat zij los willen komen van de MKO. Zij weten dat ze via de MKO altijd aan controle, valse beloften en manipulatie vast zullen zitten. Zij moeten de groep eerst kunnen loslaten.

De MKO wil de leden niet loslaten, omdat in dit geval de hele organisatie uit elkaar zou vallen, dat zal de MKO nooit accepteren. Wat zal de MKO gaan doen om zich uit deze crisis te redden?

De MKO zal alles doen om zo min mogelijk leden kwijt te raken. Ze zullen misschien proberen een tweede ‘Ahsraf’ in andere landen op te zetten. Dit nieuwe Ahsraf zou in Amerika of Afrika opgezet kunnen worden, in elk geval heeft de MKO niet veel keuzes, de Irakese regering heeft ze uiterlijk tot einde dit jaar tijd gegeven om van alle kansen gebruik te maken om Irak te verlaten. Dat is een serieuze waarschuwing.

Wat is jouw boodschap als een vader en als een van de oudste ex-leden aan de leden die nog steeds in kamp Ahsraf verblijven?  

In eerste instantie wil ik de laatste groep leden die in de afgelopen periode uit de MKO gevlucht zijn feliciteren; Marjam Sanjabi, Abdollatife Sharderi, Barate Keykhaei. Tegen de leden die nog in het kamp zijn wil ik zeggen:

“Ik zeg dit tegen jullie als tegen mijn vrienden: De beste kans om uit Ahsraf te vluchten is nu gekomen, omdat nu heel veel aandacht aan de situatie in Ahsraf gegeven wordt en daardoor veel mensenrechten- en vluchtelingenorganisaties bereid zijn om jullie te helpen. De Irakese regering heeft ook gegarandeerd dat ze niemand van jullie aan Iran zullen overdragen. Jullie moeten niet meer luisteren naar de chantage en leugens van de bevelhebbers van de MKO. Als eerste stap om te vluchten moeten jullie je contact met de bevelhebbers ontbinden, dan gaat de rest snel in de richting van jullie vrijheid”.

Hier wil ik nog graag een speciale boodschap aan Amir en Noesrad, mijn zoon en dochter geven:

“Lieve kinderen: Jullie moeten van deze gouden gelegenheid gebruik maken. Buiten die hekken staan mensen die helemaal bereid zijn jullie te helpen. Ze hebben niets te maken met de Iraanse geheime dienst (wat de bevelhebbers jullie altijd willen laten geloven, zodat jullie binnen de hekken zullen blijven…)

Wanneer ik ervan op de hoogte kom dat jullie jezelf aan een van de hulporganisatie die daar aanwezig zijn willen toevertrouwen, kom ik direct daar naar toe om samen met jullie naar Duitsland te gaan. Omdat jullie daar zijn opgegroeid zijn daar documenten van jullie. Het is belangrijk dat jullie proberen je paspoort en de andere documenten waarmee jullie naar Irak kwamen van de leiding terug te krijgen.

Jullie moeten heel goed opletten en altijd bij elkaar blijven en elkaar steunen. Bovendien moeten jullie ook je moeder helpen en zorgen dat zij ook van deze kans gebruik gaat maken.

Het allerbelangrijkste is eerst: het verbreken van de contacten met de bevelhebbers en hulp te vragen aan de organisaties die buiten de hekken aanwezig zijn”.